hi.......
i dont know how many person will read my blog now?..................
i just to tell you i dont want to write story now
sometime you never know reason why?
you will know reason if you looking from love
good bye forever
แม่ ผมกลับมาแล้วครับ
วันนี้เต้ยรู้สึกว่าความเชื่อของเขากำลังถูกท้าทายจากหมอหวาน ใครที่มันทำเลวก็สมควรได้อะไรเลวๆกลับไปไม่ใช่หรือ หรือทุกวันนี้เราต้องขดตัวแล้วมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าด้วยความหวาดกลัว
แม่ หวานกลับมาแล้วคะ
หวานไม่ได้จดจำอะไรเกี่ยวกับเต้ยมากนักเพราะตอนนี้เค้าก็เป็นแค่ชายหนุ่มคนนึงที่ชอบมีเรื่องและดูเหมือนจะโชว์พวาเวอร์ เป็นคนเพี้ยนๆคนนึง
ไม่มีใครในโลกนี้ให้นิยามความหมายคำว่ารักได้ดีที่สุดแต่นั้นไม่ได้หมายความว่าความรักที่ดีที่สุดจะไม่เคยเกิดขึ้นในโลกใบนี้ ความรักทุกความรักเป็นสี่งที่มีค่าหากเรารักด้วยหัวใจและไม่คาดหวัง
15กพ 51
"คุณหมอลองนั่งมองผู้ชายกลุ่มนั้นดีๆนะ"
หวานมองไปตามมือของเต้ยที่ชี้ออกไป
"ก็แค่คนกินเหล้า3-4คนทำไมเหรอเต้ย"
"คุณหมอว่าถ้าพวกเค้าเมาแล้วนี้ผมกับพวกเค้าจะเหมือนกันไหม"
"ถามอะไรบ้าๆ ไม่เหมือนสิก็เต้ยไม่เมานี้"
หวานนั่งกินข้าวกับเต้ยไปเรื่อยๆ
"ทำไมตอนอยู่ในร้านทำไมถามหวานอย่างนั้นละ"
"ผมแค่อยากรู้ว่าถ้าหวานใช้สายตาที่มองคนอื่นแล้วมามองผมเป็นยังไง"
"ยี่งพูดยี่งบ้า ไม่ไหวแล้ว แล้วนี้จะรักษาหายไหมเนี้ย"
เต้ยยิ้ม ก่อนจะตอบว่า
"มันต่างกันตรงไหนละครับหมอหวาน ถ้าการที่เรามีชีวิตอยู่บนความทุกข์ของคนอื่น ถ้าเราเห็นคนอื่นเฉยชากับการกระทำของเรา บางที่นะผมว่าคนที่สมควรถูกหาว่าบ้านะ ไม่ใช่ผมหรอก"
หวานถอนหายใจก่อนจะตอบว่า
"จะให้ฉันลุกขึ้นไป ตบกบาลพวกที่นั่งกินเหล้าโวยวายอยู่ในร้านนะเหรอ นี้ฟังนะ นายห้ามพวกเค้าได้ไหมละไม่ให้กินเหล้า นายจะทำยังไง วางระเบิดโรงเหล้าเหรอ สมัยนี้นะแค่กินเหล้าแล้วไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนนะก็ดีแล้ว"
ไม่มีเสียงตอบใดๆออกจากปากของเต้ย
แต่ตอนนี้เต้ยกำลังรู้สึกว่าโลกที่เขายืนอยู่ตอนนี้มีคนอยู่สองประเภทเท่านั้น คือคนที่ทำกับคนที่ถูกทำ
เราไม่มีวันที่จะรู้สึกสูญเสียหากเราไม่เคยสูญเสีย
เราไม่มีวันที่จะได้ความรักจากใครหากเราไม่คิดที่จะรักใคร
เมื่ออีกคนมีน้ำตาย่อมมีอีกคนหัวเราะร่าเสมอ
หวานนั่งเหม่อมองออกไปข้างนอกรถ เธอชอบนั่งติดตรงหน้าต่างเพราะเวลาลมพัดมาแล้วเย็นดี
หวานเห็นผู้ชายกำลังตบตีผู้หญิงอยู่ข้างถนน
"ฮัลโหล ชายเหรอ หวานกำลังจะไปทำงาน ชายอยู่ไหน หวานคิดถึงชายนะ ตื่นมากินข้าวได้แล้ว ตอนนี้หวานใกล้จะถึงที่ทำงานแล้ว แค่นี้ก่อนนะเดี๋ยวค่อยคุยกัน"
หวานลุกขึ้นไปที่ประตูทางลง มันถึงที่หมายของเธอแล้ว
ชายลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องมีผู้หญิงยื่นถุงโจ๊กให้ชาย
"กินโจ๊กนะคะที่รัก ร้านนี้อร่อยนะแพทต้องไปรอเข้าคิวตั้งนานกว่าจะได้ซื้อนะ"
หวานเดินเข้ามาทำงาน
เต้ยนั่งรอหวานที่หน้าห้องทำงาน
"เป็นไง คุณเต้ยช่วงนี้เป้นยังไงบ้างละ"
"ก็ธรรมดาครับ มีเรื่องมีราวบ้างประปรายครับ"
"เอางี้นะ เดี๋ยวมาหาหมอใหม่นะตอนเที่ยง เดี๋ยวหมอจะพาคุณเต้ยไปกินข้าวนะ"
"ได้ครับ ผมไม่มีอะไห้ทำอยู่แล้ว"
"เฮ้ย เดี๋ยวแยกกันตรงนี้แล้วกัน พรุ่งนี้มาเจออกันกี่โมงดีวะ" เด็กหนุ่มวัยรุ่นคนนึงพูดขึ้น
"เวลาเดิม เวลาเรียน ยังเหลืออีกเยอะ มึงว่าไหม ฮ่าๆๆๆๆๆ"
"ไปไหนมา ทำไมกลับบ้านมืดค่ำจัง"
"นั่งคุยอะไรเล่นๆกับเพื่อนๆนะแม่"
"มานั่งนี้สิ พ่อมีอะไรจะคุยด้วย"
"ตอนนี้อยู่ม.6แล้วใช่ไหมจะเลือกเรียนอะไรละ"
"คอมครับพ่อ"
"มันมีประโยชน์อะไร เรียนจบออกมาเยอะๆถามจริงๆเรียนจบแล้วจะทำงานอะไร"
เงียบ......................
"ตอบไม่ได้ พ่อไม่ให้เลือกนะคอมพิวเตอร์มันหางานยาก"
"แต่ผมอยากเรียนนี้พ่อ"
"ไม่ต้องเถียง จบปีนี้เอาเกรดมาดูด้วยแล้วค่อยคุยกัน"
หน้าจอคอมพิวเตอร์
"เปิ้ล วันนี้เราโคตรเซ็งเลยพ่อไม่ให่เราเรียนคอมอย่างที่เราชอบ"
"ปาลม์ต้องค่อยๆคุยกับพ่อนะ เปิ้ลเชื่อว่าสักวันพ่อของปาลม์จะเข้าใจ แต่วันนี้แค่นี้ก่อนนะเปิ้ลต้องออกไปกินข้าวข้างนอกกับพี่เค้าแล้ว"
เด็กหนุ่มนั่งมองจอคอม ตัวการตูนจากสีเขียวกำลังกลายเป็นสีดำ
"นี้ แกอยู่ไหนนะฉันกำลังจะออกไปนะ วันนี้พี่น้ำเค้าจะพาไปเลี้ยง แกไปด้วยไหม อ้าว...ไม่ว่างเหรอ ไม่เป็นไรฉันไปคนเดียวก็ได้"
ในโต๊ะกินข้าว
"พี่ดีใจจังเลย ที่น้องเปิ้ลมากินข้าวกับพี่อยากอยู่กับน้องเปิ้ลไปนานๆจัง"
"ได้สิคะแต่อย่าพาเปิ้ลกลับบ้านดึกนะพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน"
โทรศัพท์สั่นอยู่ในกระเป๋าของเปิ้ล ปาลม์เป็นคนโทรเข้ามา
"ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก"
ปาลม์นั่งลงบนเตียง เขาคิดถึงเปิ้ล
เปิ้ลนั่งลงอยู่บนเตียง เธอกำลังจะมีเงินใช้
น้ำกำลังอาบน้ำ เขากำลังจะขึ้นสวรรค์...................
บางครั้ง เราเดินตามกันและกันแทบไม่ทัน ทั้งๆที่เราอยู่ใกล้กันแค่เอื้อมมือ
