film lover are sickpeople

"เฮ้ย เดี๋ยวแยกกันตรงนี้แล้วกัน พรุ่งนี้มาเจออกันกี่โมงดีวะ" เด็กหนุ่มวัยรุ่นคนนึงพูดขึ้น

"เวลาเดิม เวลาเรียน ยังเหลืออีกเยอะ มึงว่าไหม ฮ่าๆๆๆๆๆ"

"ไปไหนมา ทำไมกลับบ้านมืดค่ำจัง"

"นั่งคุยอะไรเล่นๆกับเพื่อนๆนะแม่"

"มานั่งนี้สิ พ่อมีอะไรจะคุยด้วย"

"ตอนนี้อยู่ม.6แล้วใช่ไหมจะเลือกเรียนอะไรละ"

"คอมครับพ่อ"

"มันมีประโยชน์อะไร เรียนจบออกมาเยอะๆถามจริงๆเรียนจบแล้วจะทำงานอะไร"

เงียบ......................

"ตอบไม่ได้ พ่อไม่ให้เลือกนะคอมพิวเตอร์มันหางานยาก"

"แต่ผมอยากเรียนนี้พ่อ"

"ไม่ต้องเถียง จบปีนี้เอาเกรดมาดูด้วยแล้วค่อยคุยกัน"

หน้าจอคอมพิวเตอร์

"เปิ้ล วันนี้เราโคตรเซ็งเลยพ่อไม่ให่เราเรียนคอมอย่างที่เราชอบ"

"ปาลม์ต้องค่อยๆคุยกับพ่อนะ เปิ้ลเชื่อว่าสักวันพ่อของปาลม์จะเข้าใจ แต่วันนี้แค่นี้ก่อนนะเปิ้ลต้องออกไปกินข้าวข้างนอกกับพี่เค้าแล้ว"

เด็กหนุ่มนั่งมองจอคอม ตัวการตูนจากสีเขียวกำลังกลายเป็นสีดำ

"นี้ แกอยู่ไหนนะฉันกำลังจะออกไปนะ วันนี้พี่น้ำเค้าจะพาไปเลี้ยง แกไปด้วยไหม อ้าว...ไม่ว่างเหรอ ไม่เป็นไรฉันไปคนเดียวก็ได้"

ในโต๊ะกินข้าว

"พี่ดีใจจังเลย ที่น้องเปิ้ลมากินข้าวกับพี่อยากอยู่กับน้องเปิ้ลไปนานๆจัง"

"ได้สิคะแต่อย่าพาเปิ้ลกลับบ้านดึกนะพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน"

โทรศัพท์สั่นอยู่ในกระเป๋าของเปิ้ล  ปาลม์เป็นคนโทรเข้ามา

"ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก"

ปาลม์นั่งลงบนเตียง เขาคิดถึงเปิ้ล

เปิ้ลนั่งลงอยู่บนเตียง เธอกำลังจะมีเงินใช้

น้ำกำลังอาบน้ำ  เขากำลังจะขึ้นสวรรค์...................

บางครั้ง เราเดินตามกันและกันแทบไม่ทัน  ทั้งๆที่เราอยู่ใกล้กันแค่เอื้อมมือ