film lover are sickpeople

"คุณหมอลองนั่งมองผู้ชายกลุ่มนั้นดีๆนะ"

หวานมองไปตามมือของเต้ยที่ชี้ออกไป

"ก็แค่คนกินเหล้า3-4คนทำไมเหรอเต้ย"

"คุณหมอว่าถ้าพวกเค้าเมาแล้วนี้ผมกับพวกเค้าจะเหมือนกันไหม"

"ถามอะไรบ้าๆ ไม่เหมือนสิก็เต้ยไม่เมานี้"

หวานนั่งกินข้าวกับเต้ยไปเรื่อยๆ

"ทำไมตอนอยู่ในร้านทำไมถามหวานอย่างนั้นละ"

"ผมแค่อยากรู้ว่าถ้าหวานใช้สายตาที่มองคนอื่นแล้วมามองผมเป็นยังไง"

"ยี่งพูดยี่งบ้า ไม่ไหวแล้ว แล้วนี้จะรักษาหายไหมเนี้ย"

เต้ยยิ้ม ก่อนจะตอบว่า

"มันต่างกันตรงไหนละครับหมอหวาน ถ้าการที่เรามีชีวิตอยู่บนความทุกข์ของคนอื่น ถ้าเราเห็นคนอื่นเฉยชากับการกระทำของเรา บางที่นะผมว่าคนที่สมควรถูกหาว่าบ้านะ ไม่ใช่ผมหรอก"

หวานถอนหายใจก่อนจะตอบว่า

"จะให้ฉันลุกขึ้นไป ตบกบาลพวกที่นั่งกินเหล้าโวยวายอยู่ในร้านนะเหรอ นี้ฟังนะ นายห้ามพวกเค้าได้ไหมละไม่ให้กินเหล้า นายจะทำยังไง วางระเบิดโรงเหล้าเหรอ สมัยนี้นะแค่กินเหล้าแล้วไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนนะก็ดีแล้ว"

ไม่มีเสียงตอบใดๆออกจากปากของเต้ย

แต่ตอนนี้เต้ยกำลังรู้สึกว่าโลกที่เขายืนอยู่ตอนนี้มีคนอยู่สองประเภทเท่านั้น คือคนที่ทำกับคนที่ถูกทำ

เราไม่มีวันที่จะรู้สึกสูญเสียหากเราไม่เคยสูญเสีย

เราไม่มีวันที่จะได้ความรักจากใครหากเราไม่คิดที่จะรักใคร

เมื่ออีกคนมีน้ำตาย่อมมีอีกคนหัวเราะร่าเสมอ